Ο ήλιος κάρφωσε τη νύχτα,
τα όνειρα σε πτώση
Τα μάτια ανοίγουν σε κίνηση αργή,
σαν τις παλιές ταινίες
Νευρόσπαστα οι φιγούρες
των αποκαθηλωμένων ειδώλων –
καθρέφτες παραμορφωτικοί,
φθαρμένες της νύχτας εικόνες
κατρακυλούν ανάποδα, συσπώνται από φόβο
ζητώντας τα είδωλα πίσω να επιστρέψουν·
εκεί που η ψυχή ματώνει
μα βλέπει
έναστρο ουρανό,
εκεί,
πίσω απ’το ξημέρωμα
Η ψυχή μου σκιρτά
παράσταση που βλέπει,
και βαθιά χαράζει εντολή
στα όνειρα προσκύνημα να κάνω
©Μανώλης Μεσσήνης
